De Labrador Retriever is al jaren de onbetwiste favoriet in Vlaamse huishoudens. Een vrolijke, trouwe viervoeter die het liefst gezellig bij het gezin aan de zetel ligt, of enthousiast mee gaat wandelen aan de leiband. Het is dan ook geen verrassing dat zoveel gezinnen voor dit ras kiezen.
Toch heeft die enorme populariteit ook een keerzijde. Door de grote vraag en het intensieve doorfokken heeft het ras helaas aanleg voor een aantal specifieke erfelijke aandoeningen aan de gewrichten, de ogen en de spieren. Het goede nieuws is dat veel van deze ziektes via verantwoorde fokkerij en genetische testen op te sporen zijn, nog voor de puppy zelfs geboren wordt. In dit artikel overlopen we welke aandoeningen het vaakst voorkomen, waar je op moet letten bij het kiezen van een fokker, en hoe je zelf kan bijdragen aan een gezond leven voor je Labrador, van jongs af aan tot op hogere leeftijd.
Gewrichtsaandoeningen (De grootste boosdoeners)
Bij Labradors zijn de gewrichten helaas vaak het eerste slachtoffer van erfelijke aanleg, zeker naarmate de hond ouder wordt.
Heupdysplasie, afgekort HD. Bij deze aandoening past de heupkop niet goed in de heupkom, wat leidt tot pijn, slijtage in de vorm van artrose, en uiteindelijk manken. Je herkent het vaak doordat je hond moeilijk rechtstaat uit zijn mand, niet meer op de zetel of in de auto wil springen, of een typische “konijnenhop” vertoont tijdens het lopen, waarbij beide achterpoten samen bewegen in plaats van afwisselend zoals bij een normale looppas.
Elleboogdysplasie, afgekort ED. Dit is een verzamelnaam voor verschillende groeistoornissen in het ellebooggewricht, zoals LPC of LPA. Symptomen zijn onder andere manken aan de voorpoot, en stijfheid die vaak optreedt na een lange wandeling of net na een periode van rust, bijvoorbeeld ’s ochtends bij het opstaan.
Preventie en beheer. Aangepaste voeding speelt een grote rol, want overgewicht is een van de grootste vijanden van gezonde gewrichten. Ook gecontroleerde beweging als puppy is belangrijk, evenals eventuele supplementen voor de gewrichten indien de dierenarts dit aanraadt op basis van de specifieke situatie van je hond.
Oogaandoeningen bij de Labrador
Naast de gewrichten zijn ook de ogen een gevoelig punt bij dit ras.
Progressieve retina atrofie, afgekort PRA. Dit is een erfelijke aandoening waarbij het netvlies langzaam afsterft. Dit leidt uiteindelijk tot nachtblindheid, en op termijn tot volledige blindheid. Het proces verloopt geleidelijk, wat het soms lastig maakt om vroegtijdig op te merken, zeker omdat honden zich vaak goed aanpassen aan een verminderd zicht.
Cataract, ofwel grauwe staar. Bij deze aandoening treedt er een vertroebeling op van de ooglens, waardoor de hond steeds minder gaat zien. Dit kan op jonge leeftijd al optreden, hoewel het ook vaker voorkomt bij oudere honden als onderdeel van het normale verouderingsproces van het lichaam.
Preventie. Vraag bij de fokker altijd naar de officiële ECVO-oogtest van de ouderdieren. Deze test geeft een goed beeld van de oogconditie en helpt om erfelijke oogaandoeningen zoveel mogelijk uit te sluiten bij het nageslacht, nog voor er zich effectief problemen voordoen.
Genetische en neurologische aandoeningen
Naast de gewrichten en de ogen zijn er nog een aantal specifieke aandoeningen die typisch voorkomen bij Labradors.
Exercise Induced Collapse, afgekort EIC. Bij deze aandoening stort de hond na een paar minuten intensief rennen of spelen, bijvoorbeeld achter een bal in de hof, plots in elkaar door spierzwakte in de achterpoten. Dit kan behoorlijk verontrustend zijn om te zien, zeker de eerste keer dat het gebeurt en je niet meteen weet wat er aan de hand is.
Hereditaire nasale parakeratose, afgekort HNPK. Deze aandoening uit zich door uitdroging en pijnlijke korstvorming op de neusspiegel. Het is niet levensbedreigend, maar wel hinderlijk en pijnlijk voor de hond, en vraagt vaak om regelmatige verzorging.
Myopathie, ofwel centronucleaire myopathie, afgekort CNM. Deze aandoening veroorzaakt ernstige spierzwakte en spierafname, en dit al op jonge leeftijd. Het heeft een grote impact op de levenskwaliteit van de betrokken hond, en vraagt om levenslange aanpassingen in de levensstijl.
Waar moet je op letten bij een erkende fokker? (Gezondheidscheck)
Bij de keuze van een fokker maakt goed onderzoek echt het verschil.
Officiële HD- en ED-uitslagen. Vraag altijd naar de röntgenfoto-resultaten van beide ouderdieren, beoordeeld door een erkende instantie zoals de Sint-Hubertus kennelclub of de Raad van Beheer. Deze uitslagen geven een objectief beeld van de gewrichtsgezondheid van de ouderdieren, en zijn een goede indicatie voor de kans op gewrichtsproblemen bij de pups.
DNA-testen. Vraag naar vrijverklaringen voor EIC, PRA en HNPK. Deze testen tonen aan dat de ouderdieren de aandoening niet dragen, of dat het risico op zijn minst goed in kaart is gebracht voor je met een gerust hart kiest voor een pup uit dat nest.
Geen stamboom is een grote gok. Vermeende “raszuivere” puppy’s zonder papieren, afkomstig uit de broodfok, hebben vaak een verhoogd risico op deze pijnlijke kwalen. Een stamboom is geen garantie op zich, maar wel een belangrijk signaal dat de fokker de nodige zorg besteedt aan gezondheid en niet enkel uit is op snelle winst.
EHBO en leefstijltips voor een gezonde Labrador
Naast de keuze van de fokker kan je als eigenaar ook zelf veel doen om je Labrador gezond te houden.
Voorkom overgewicht. Labradors staan bekend als echte “schrokkers” die alles opeten, van brokken tot een pikant stukje hesp dat van tafel valt. Elk kilo extra belast de gewrichten enorm, en juist die gewrichten zijn bij dit ras al kwetsbaar door erfelijke aanleg, wat het extra belangrijk maakt om het gewicht goed op te volgen.
Ga gedoseerd om met beweging. Vermijd drukke spelletjes met abrupte stops op jonge leeftijd, wanneer de groeiplaten nog niet volledig gesloten zijn. Te intensieve beweging op jonge leeftijd kan gewrichtsproblemen later in het leven net verergeren, ook al lijkt de puppy zelf vol energie en enthousiasme.
Zorg voor tijdige check-ups. Ga bij de eerste tekenen van manken of stijfheid meteen langs bij de dierenarts. Vroegtijdig ingrijpen maakt vaak een groot verschil in hoe de aandoening zich verder ontwikkelt, en kan soms zelfs verdere schade voorkomen.
Conclusie
Een Labrador is een fantastische maat voor het hele gezin, maar de keuze voor een verantwoorde fokker met de juiste gezondheidstesten is cruciaal om medisch leed en hoge dierenartskosten te vermijden. Combineer dit met een gezond gewicht, gedoseerde beweging en tijdige check-ups, en je geeft je Labrador de beste kansen op een lang en actief leven vol wandelingen aan de leiband en gezellige momenten thuis.
Veelgestelde vragen
Hoe oud wordt een Labrador gemiddeld?
Een gezonde Labrador wordt gemiddeld 10 tot 12 jaar oud, al kunnen individuele honden uiteraard ouder of jonger worden afhankelijk van hun gezondheid, genetica en levensstijl.
Zijn gele, zwarte of chocolade Labradors gevoeliger voor ziektes?
Onderzoek toont aan dat chocolade Labradors gemiddeld een iets kortere levensverwachting hebben, en gevoeliger zijn voor huid- en oorontstekingen dan hun gele of zwarte soortgenoten. Dit wordt vaak toegeschreven aan de manier waarop deze kleurvariant historisch werd doorgefokt.
